Jouw organisatie doet niets met blockchain en dat is ok!

[Leestijd: 4 min]

Waarom zou iemand in de boardroom van een niet tech-organisatie willen praten over een complexe technologie als Blockchain? Wat zit daar achter? Een advies uit de organisatie, waarin gedetailleerd is uitgewerkt hoe deze technologie waarde gaat toevoegen in de business? Een minder concreet verlangen naar een plug and play oplossing voor complexe problemen? Of is het angst gedreven; bang om als enige niet rijk of succesvol te worden?

‘Of ik al iets met blockchain doe?’  Dit vraagt een bestuurder aan mij. Als ik ontkennend antwoord geef, worden zijn ogen zo groot als schoteltjes. ‘Maar jullie zijn toch een innovatieve club?’ ‘Euh ja, en ik heb drie mensen rondlopen die in staat zijn elliptic curves te begrijpen. Maar zij zien ook nog geen business case voor een blockchain binnen onze organisatie.’ Het is alsof ik hem mededeel dat Apple en Google gaan fuseren. Om niet onbeleefd te zijn begin ik op te sommen hoe ik de blockchain zie.

Het is een soort prikbord waar iedereen een exemplaar van heeft hangen. Het is dus openbaar. Een briefje komt alleen maar op het prikbord, als het door een bepalend deel van de prikbordhouders geaccepteerd is. De boodschap kan daarna nooit meer veranderd worden en het briefje kan er ook nooit meer af. Daarom kost het prikken van briefjes erg veel energie. Op het briefje kan van alles staan, meestal is het een weerslag van een transactie. Bijvoorbeeld a geeft geld aan b. Het prikbord hoeft niet te weten wie er achter a of b zitten.

Ik weet niet of mijn vergelijking hout snijdt, want ik tref een vragende blik aan de andere kant van de tafel. Dan gaat hij ineens glunderend achterover zitten en zegt: ‘Toch geniaal, heb je helemaal geen bank meer nodig!’  

Zo’n prikbord voor cryptocurrency is inderdaad briljant. Ik begrijp dat als je een partij drugs wilt afrekenen, je al in grote onzekerheid zit omtrent de levering. Het is dan natuurlijk fijn, dat je dan niet ook nog met een sporttas vol contanten of een gestolen van Gogh over straat moet om de betaling te organiseren. Trouwens, de kleine crimineel vindt het ook prettig dat hij zijn wapens afrekent met niets anders dan slimme wiskunde en een computer. Geen instituut dat meewerkt aan een onderzoek naar verdachte transacties. De energielevering om de briefjes op het bitcoin bord te prikken wordt uitbetaald in … bitcoins. Dit maakt de businesscase rond. In 2015 werd voor de bitcoin transacties al net zoveel energie gebruikt als door een kleine 300.000 Amerikaanse huishoudens.

Het is toch prachtig, als wij zo ook de bureaucratie in de zorg en het onderwijs kunnen oplossen? ‘Maar is een onjuiste vastlegging of oneigenlijke mutaties van transacties daar nou echt het op te lossen probleem?’, vraag ik hem. De kerstboom van verantwoording die wij hebben opgetuigd, veroorzaakt de bureaucratie, niet de opslag van de gevormde dossiers. Wij willen nu eenmaal precies weten wat de professional heeft uitgespookt of heeft waargenomen. Zodat de verzekeraar niet teveel betaalt. Of omdat we zeker willen weten, dat passend onderwijs op zijn plaats is. Zeer complexe problematiek natuurlijk. Want zonder verantwoording valt er een deel van de controle op schaarse middelen weg. Maar hoe verdwijnt dat probleem door aanspraken en toekenningen vast te gaan leggen op een gedistribueerd prikbord? Ook encrypted honeypots, blijven honeypots. Juist bij persoonlijke data is er veel te zeggen voor dataminimalisatie.

‘Er zijn toch ook andere problemen in de zorg’, werpt hij tegen, ‘zoals de vergrijzing?’ Ik vraag hem of er al een blockchain is die billen kan wassen. Gelukkig vindt hij het ook een goede grap.

Maar hij had wel gehoord over een succesvolle ‘proof of concept’ bij pensioenfondsen. Als ik een pensioenfonds was, zou ik wakker liggen van aanspraken die ik niet waar kon maken. Bijvoorbeeld doordat ik jaren gerekend had met een te hoge rente. Teveel geld beloofd aan teveel mensen. Dan kan je wel een spannend prikbord ophangen, maar daar dicht je dat gat niet mee. Dat gaat over zo ontzettend veel geld, dat alles wat je nu met blockchain doet gerommel in de marge is.

Volgens mij val ik inmiddels onder het kopje ‘onverbeterbare scepticus’, want hij kijkt me niet eens meer aan als hij zegt: ‘ach, je moet toch groot denken en durven te investeren in nieuwe ontwikkelingen’. Ja daar zijn we het over eens! Zelf maak ik mij nogal zorgen om het klimaat en de benodigde energietransitie. In dat licht vind ik kwantumverstrengeling een veel spannendere ontwikkeling dan blockchain. Maar kwantumverstrengeling zegt hem niets. Nee hoor. En in een allerlaatste vaderlijke poging om mij te behoeden voor een grote blunder buigt hij samenzweerderig voorover. ‘Maar wat doe je nou als je straks niet geïnvesteerd hebt in blockchain en je er toch één nodig hebt?’

‘Tsja, daar vraag je me wat. Dan zal ik er maar een bij een dealer aan moeten schaffen denk ik. Hoop niet dat ik dan de hoofdprijs betaal’. Ach er zal wel enige concurrentie zijn tegen die tijd, gezien alle blockchain start-ups die nu lopen. Zo is het met de tulpen uiteindelijk toch ook gegaan?

Remco van Wijk is CTO bij Cleverbase

15 november 2017