Basisregistratie Personen (BRP)

De Nederlandse bevolkingsadministratie: gemeenten en het register niet-ingezetenen, wie gegevens mag ontvangen, en waarom het de authentieke bron achter PID is.

De Nederlandse bevolkingsadministratie, geregeld in de Wet basisregistratie personen. Gemeenten leggen de persoonsgegevens van ingezetenen vast; het register voor niet-ingezetenen, de RNI, legt mensen vast die een band met Nederland hebben maar er niet wonen. Samen zijn ze de authentieke bron voor persoonsgegevens in overheidsprocessen, en bij inschrijving wordt een BSN toegekend.

Toegang is niet vrij. Gegevens worden verstrekt aan organen met een wettelijke basis daarvoor, voor omschreven doelen, en het register houdt bij wat aan wie is verstrekt. Een private organisatie kan de BRP dus niet even bevragen om een klant te controleren, en daarom leunt identiteitsverificatie in de private sector op documenten - de chip van een identiteitsdocument uitlezen - en niet op het register.

Dat verschil doet ertoe voor alles wat op een wallet lijkt. PID moet uit een authentieke bron komen, en voor Nederland is de BRP het register dat die gegevens daadwerkelijk houdt; een QEAA over attributen van een persoon is meer waard als hij tot een register te herleiden is dan als hij op een scan rust. Het roept ook een praktisch probleem op dat het benoemen waard is: als document en register van elkaar afwijken, of als iemands gegevens in het register worden gecorrigeerd, heeft een aanbieder een route nodig die de persoon niet simpelweg weigert. De Wet BRP kent een correctieprocedure, en een proces dat die negeert, ontmoet vroeg of laat een klant wiens naam op twee plekken anders is gespeld.